Hayata dair gelgitler yaşıyorum bu aralar.Ne olduğunu anlayamadığım duyguları giyinip, sonra tekrar cıkarıyorum..Anlamlandıramadıgım durumlarla yüzyüze geliyor, baş edemiyor, yeniliyorumm. Belki dışardan güneş gibi görünüyorum ama içimdeki bütün ışıklar söndü.Hiç doğmamış bir cocuga ümit besliyorum. Belkide buyuzdendir ya yenilmelerim.. Ne yaşamak için bir sebebim, nede ölmek için bir bahanem var.Düşdüğüm yerden her kalktıgımda, bu sefer diyorumm, bu sefer olucakk ama sonunda bir bakıyorumm yine yerdeyim. Başladığım yerle bittiğim yer aynı. Yandığım yerle söndüğüm yer gibi .Korkuyorummm çok korkuyorumm, gecenin karanlığından çok, geleceğimin karanlığından korkuyorum .. Çalar saatimi hergün kuruyor ama hergün uyuya kalıyorum hayata.. Şimdi ve sonraları unutuyorum bazenn. Bazense atan kalbimin sesini.. Defalarca kendimle çelişiyorumm. Hayat okadar acımaz ki, hep bizden insaf bekliyor ama o hiç insaf etmiyor. İçimdeki ağlayan çocuğa her gün teselli veriyorumm.. Aklımı, beynimi, kalbimi, duygularımı, düşüncelerimi saran şey her neyse beni her defasında yenik düşürüyor hayata.. Ellerimi, ayaklarımı bağlamışlar sanki, hareket edemiyim diyee. O ipleride çözmeye çalışıyorumm ama nafile, anlaşılan iplerde onlardan yana.. İçimi saran şey bügün bir bakıcam ruhumuda sarmış işte ozaman elimden hiç bir şey gelmicek.. Çünkü ben ozaman sonsuz yolculuğuma bavulumu hazırlıyor olacağımm..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder