Fırtına var bu akşam.. Her rüzgar seni söylüyor sanki soğuk soğuk yüzüme çarparken.. Adımlarımı güçlükle atıyorum uzaklaştığım anılarımdan. Elimdeki izlerin kayboluyor soğuk yağmurla. Dedim yaa fırtına var yine tam şuramda.. dinmez lodosların vurduğu kayalar gibi sert!! Ve aynı o kayalar gibi yosun tutmuş..Peki denizler dalgalanırken fırtınada, bu gemi nasıl durur ayakta ?
Yoksa bende mi yağmur olmalıyım çakan şimşeğe inat? Ağlamalımıyım yağan yağmurlar gibi pervasız akan zamana ve vefasız hayatın vefasız insanlarınaa .. ? Hapsolmalımıyım bende kum saatıne ? Bende mi yanmalıyım odamdaki kokulu mumlar gibi ? Yoksa yakmalımıyım cehennem azabı gibi ? Çıkmaz sokaklarda yolumu kaybetmiş gibiyim. Kalkmıcak trenlerin ilk yolcusuyum. Hala bavulum elimde kalkmıcak trenimi bekliyorum istasyonda , belki biri gelirde beni vazgeçirir diye..
Evet bir fıtınalı gecede evimdeyim ıslanmayayım diye. Ama cama vuran her damlada hissediyorum yağmurun sitemini ve derdini. Hırçın, ürkütücü ama bir okadar da huzur veriyor insana. Ne kadar da güzelmiş klasik müziğim yankılanırken kulaklarımda yağmur sesleri eşliğinde yazı yazmak boşluğa. Ya boşluk cevap verir bana yada ben boşluğa..
Yazıyorum bende bana okuma yazma öğretmeyenlere inat !! Yazacağım hayatın vefasız ve bencil insanlarına.. Hadi söyleyin kim engel olabilirki parmaklarımaa ??
