FIRTINA..

      Fırtına var bu akşam.. Her rüzgar seni söylüyor sanki soğuk soğuk yüzüme çarparken.. Adımlarımı güçlükle atıyorum uzaklaştığım anılarımdan. Elimdeki izlerin kayboluyor soğuk yağmurla. Dedim yaa fırtına var yine tam şuramda.. dinmez lodosların vurduğu kayalar gibi sert!! Ve aynı o kayalar gibi yosun tutmuş..Peki  denizler dalgalanırken fırtınada, bu gemi nasıl durur ayakta ?

     Yoksa bende mi yağmur olmalıyım çakan şimşeğe inat? Ağlamalımıyım  yağan yağmurlar gibi pervasız akan zamana ve vefasız hayatın vefasız insanlarınaa .. ? Hapsolmalımıyım bende kum saatıne ? Bende mi yanmalıyım odamdaki kokulu mumlar  gibi ? Yoksa yakmalımıyım cehennem azabı gibi ? Çıkmaz sokaklarda  yolumu kaybetmiş gibiyim. Kalkmıcak trenlerin ilk yolcusuyum. Hala bavulum elimde kalkmıcak trenimi bekliyorum istasyonda , belki biri gelirde beni vazgeçirir diye.. 

     Evet bir fıtınalı gecede evimdeyim ıslanmayayım diye. Ama cama vuran her damlada hissediyorum yağmurun sitemini ve derdini. Hırçın, ürkütücü ama bir okadar da huzur veriyor insana. Ne kadar da güzelmiş klasik müziğim yankılanırken kulaklarımda yağmur sesleri eşliğinde yazı yazmak boşluğa. Ya boşluk cevap verir bana yada ben boşluğa.. 

Yazıyorum bende bana okuma yazma öğretmeyenlere inat !! Yazacağım hayatın vefasız ve bencil insanlarına.. Hadi söyleyin kim engel olabilirki parmaklarımaa ?? 

HAYATA DAİR ..

                                                                                                                                                              Hayata dair gelgitler yaşıyorum bu aralar.Ne olduğunu anlayamadığım duyguları giyinip, sonra tekrar cıkarıyorum..Anlamlandıramadıgım durumlarla yüzyüze geliyor, baş edemiyor, yeniliyorumm. Belki dışardan güneş gibi görünüyorum ama içimdeki bütün ışıklar söndü.Hiç doğmamış bir cocuga ümit besliyorum. Belkide buyuzdendir ya yenilmelerim.. Ne yaşamak için bir sebebim, nede ölmek için bir bahanem var.Düşdüğüm yerden her kalktıgımda, bu sefer diyorumm, bu sefer olucakk ama sonunda bir bakıyorumm yine yerdeyim. Başladığım yerle bittiğim yer aynı. Yandığım yerle söndüğüm yer gibi .Korkuyorummm çok korkuyorumm, gecenin karanlığından çok, geleceğimin karanlığından korkuyorum .. Çalar saatimi hergün kuruyor ama hergün uyuya kalıyorum hayata.. Şimdi ve sonraları unutuyorum bazenn. Bazense atan kalbimin sesini.. Defalarca kendimle çelişiyorumm. Hayat okadar acımaz ki, hep bizden insaf bekliyor ama o hiç insaf etmiyor. İçimdeki ağlayan çocuğa her gün teselli veriyorumm.. Aklımı, beynimi, kalbimi, duygularımı, düşüncelerimi saran şey her neyse beni her defasında yenik düşürüyor hayata.. Ellerimi, ayaklarımı bağlamışlar sanki, hareket edemiyim diyee. O ipleride çözmeye çalışıyorumm ama nafile, anlaşılan iplerde onlardan yana.. İçimi saran şey bügün bir bakıcam ruhumuda sarmış işte ozaman elimden hiç bir şey gelmicek.. Çünkü ben ozaman  sonsuz yolculuğuma bavulumu hazırlıyor olacağımm.. 

BENİ ANLA..

      Gecelerimin gündüzlere varmaya çalıştığı, gündüzlerin ise geceleri kovaladığı bir saat,bir yelkovan gibiyim. Yolun sonunda nereye varacağımı biliyormuşcasına durmadan koşuyorum.Üzerime dikilmiş çuvalım ve iğnemi batıracak kimsem yok. Gözlerimi kaçıracağım bir çift göz yok. Son sözümü bekleyen hikayelerim, mutlu biten masallarım yok. Yoksulluğum yok.Seninle başlayan ve seninle biten eylemlerim yok.Anlıyormusun ? İstediğim birşeyde yok !

Sadece beni biraz daha anla..

     Hayatım yok. Basamaklarını çıkarken yorulacağım merdivenlerim, ulaşılması kolay hayallerim yok. Gülmeyi hatırlayan dudaklarım,duymayı bilen kulaklarım, adından öte adım yok.İnsanları anlamak isteyen bir aklım yada kalbim yada ruhum yada duygularım yok.Güvencim yok,güveneceğim hiç kimse yok. İsyanım, sitemim yok. Birinci planım, ikinci baharlarım yok.Unutacak aklım, hatıralarını yaşatacak kalbim yok..Nefesim yok, anlıyormusun nefes alacak param yok.İstediğim hiç birşeyde yok !

Beni anla.. Sadece biraz daha..!